Vannacht wederom heerlijk geslapen. Misschien komt het wel van het heerlijke Lion's bier van gisteren avond bij het eten. Omdat ik gisteren eigenlijk nog een rustdag had willen houden en dat niet gedaan heb begon vanmorgen mijn ontbijt om 9:00 uur. 

Het jonge serveerstertje kwam mij al vriendelijk begroeten en schonk voor mij alvast de thee in. Ze was ook heel belangstellend naar wat ik gisteren allemaal had ondernomen. Ik heb haar toen een aantal foto's laten zien van gisteren. Ze vroeg vervolgens of ik nog interesse had in een ayoveda massage. Waarop ik vroeg of ik die dan van haar kreeg. Lachend zei ze nee waarop ik zei dat ik een grapje maakte. I was joking. Toen ik dit zo spontaan vroeg schrok ik kennelijk zelf van hetgeen ik had gevraagd waardoor ik mij verslikte in het eten. 

Ja, zo zie je maar weer, dat soort vragen ook al is het als grap bedoeld worden meteen afgestraft. Omdat ik zo intens aan het hoesten bleef vroeg ze ook nog behulpzaam of ze nog een kopje thee kon halen. Vorig jaar was er ook nog een andere serveerster. Belangstellend vroeg ik of zij nog hier werkte. Nee, vertelde ze. Deze serveerster had gezondheidsproblemen in haar hoofd gekregen. Na het ontbijt wilde ik de bus naar Kochikade nemen omdat dit niet al te ver weg is. Bushaltes zoals wij die kennen in Nederland hebben ze hier niet overal. Zo vertelde de man, bij wie ik allereerst koud water ging kopen mij, dat de opstapplaats nu 15 meter verderop was. Ja, hoe kun je dat nu weten als er geen halte langs de weg staat. Toch maar goed dat ik de man verteld had dat ik met de bus mee wilde waardoor hij de kans kreeg om mij dat te vertellen.

In Kolchikade heb ik eerst nog op het treinstation geïnformeerd hoe laat de trein naar Chilaw vertrekt. Dit was pas over 2,5 uur. Omdat ik dus vrij laat ben vertrokken vandaag wordt dit dus niets voor vandaag. Dus besloot ik om vandaag hier maar eens flink te gaan wandelen. Het wandelen thuis kon ik niet meer omdat ik dan ontzettende pijn aan de knieën kreeg. Kennelijk hier door de warmte voel ik nu nauwelijks nog pijn. Ik kan mij dit plaatsje nog uit een van de adoptiereizen nog goed herinneren. Het was in 1986 of in 1989. Dat weet ik zo niet meer. Wat ik mij nog kan herinneren was een toen al heel oude smalle zwarte brug waarover een brede olifant met bereider over heen liep. Al het verkeer kon toen pas gebruik maken van de brug zodra de olifant was gepasseerd. Alleen de olifant is geen snelverkeer waardoor er een behoorlijke file ontstond.
Bij de brug waren toen ook mensen in de rivier bezig om die uit te diepen. Allemaal handarbeid. Zakken zand werden zwaar getorst de helling opgedragen. Dat is mij na al die tijd nog steeds bijgebleven. Nou naar die brug wilde ik nu naar toe wandelen. Diezelfde brug lag er nog alleen van het voetgangersgedeelte was het hout zo rot dat dat gedeelte dan ook afgesloten is. De voetgangers liepen nu langs een vrij smalle strook langs het drukke verkeer op deze toch al smalle brug. Halverwege de brug werd ik kennelijk verstandig en heb me omgedraaid. Het zou jammer zijn om nu al aan het begin van deze mooie reis brokken te gaan maken.

Onderweg heb ik nog vele handwerkers aan het werk gezien en met belangstelling naar gekeken. De mensen waren trots om mij hun werk te laten zien. Zo kwam ik langs een stoffeerder die de zitbanken van de tuk-tuks vernieuwde, een smid, een mevrouw die tassen herstelde en een schoenmaker. Al deze mensen deden hun werk gewoon langs de kant van de weg.
Al dit kun je inderdaad alleen meemaken door te gaan wandelen en je niet als tourist te laten vervoeren in luxe bussen. Bij een fruitstalletje heb ik ook weer een konings-cocusnoot genomen. Deze zijn goed om eventuele maag-buikklachten te voorkomen. Dit drinkt toch beter weg dan de zoete cola. Omdat ik een paar woordjes sri lankaans sprak, begon ook de man met een heel verhaal uiteraard in het sri lankaans te vertellen. Dat lukt mij nog niet helemaal om dat zo snel mee te krijgen en aangezien de man ook geen Engels sprak hebben met een "ayoubowan" maar snel afscheid van elkaar genomen.

Voor een huisje stond dit lieve kleine meisje mij op te wachten. Zij vond het goed dat ik haar op de foto zette. Als beloning heb ik haar een paar buisquitjes gegeven die ze met een big smile aanpakte. Het doet mij goed om te ervaren dat het hier vaak toch nog de kleine dingen zijn die het doen.